Week 2 in Haiti.

Wassen en dodewake op 15 juli
Donderdagochtend moest onze was om 8u op de galerij staan. De wasvrouwen sorteerden de was en vertrokken de volle teilen dragend op hun hoofd naar de rivier. Na ons (weeral uitgebreid) ontbijt met veel fruit vertrokken we richting de rivier Marion. Het was ongeveer een half uurtje wandelen. We gingen langs kleine kleipadjes door de velden omringd door bergen. Een prachtig panoramisch uitzicht dus!
Na een tijdje arriveerden we aan de rivier. Het was prachtig: het water zocht zich een weg over de rotsen. We konden echt genieten van geluid, geur en zon!
De vier wasvrouwen van Ti Solèy Leve hadden zich al geïnstalleerd op een plaatsje op de rotsen. Er werd volop gewassen, iemand van de groep zei zelfs: “Onze kleren worden nu misschien beter gewassen dan in een ‘MIELE’”! Eerst met een staafzeep, dan uitspoelen en op het einde worden de kleren nog eens gewassen met poederzeep en te drogen gelegd op de rotsen in de zon. Tiny, een medereizigster deed zelf actief mee! Ondertussen deden wij een plons in het rivierwater. Nelson en Jetro – echte waterratten – baanden zich direct een weg door de stroming, de ‘blans’ hadden er net iets meer problemen mee. Soms stootte al eens iemand zich aan een steen, wat echt pijn deed, maar het frisse water was deugddoend!

’s Avonds mochten/konden we getuige zijn van een echt cultureel tafereel. Antoine, de broer van twee goede TSLcoachen John en Anouze, was eerder die week gestorven, dezelfde nacht dat John ook papa was geworden. De gewoonte vraagt dat op de vooravond van de begrafenis een wake plaatsvindt in het huis van de dode. Er wordt dan gezongen en gebeden, maar ook gelachen en verhalen verteld, dit om er zeker van te zijn dat de geest van de dode niet terug keert naar de aarde.
Er werden ook spelletjes gespeeld, zoals domino, gokspelen, …. De familie biedt koffie en thee aan, een stoel en licht. Aan de weg worden ook etenswaren verkocht in kleine kraampjes. We werden overvallen door een raar gevoel om getuige te mogen zijn van zo’n ritueel. Achteraf doet het ons nadenken over het immense verschil met de rouwrituelen in België. Een zeer groot contrast!!!


Cormier Plage op 16 juli
Vandaag is Carmelle jarig. Ze wordt 29 jaar en dat gaan we vieren. We staan vroeg op zodat we op tijd kunnen vertrekken naar het strand in Cap-Haïtien. Na een goed uur rijden komen we aan in Cap-Haïtien, de tweede grootste stad van Haïti na Port-au-Prince, niet van aantal inwoners, maar wat haar prestige en geschiedenis betreft. De stad laat een grote indruk op ons na: zoveel volk, brommers, auto’s. Zoveel stof en vuil. Zoveel drukte en huizen op elkaar. We komen werkelijk ogen te kort! We stoppen eerst aan een Franse bakker en mogen een lekkere boterkoek kiezen als ontbijt – wat wel al deugd doet na de lange trip in de auto. Daarna rijden we verder, langs gammele huisjes, een berg op. Eenmaal de berg over dalen we af richting de oceaan en komen we in een compleet andere wereld terecht. Een paar hotelletjes sieren de kust. We genieten van een prachtige natuur, maar hebben het toch enigszins moeilijk om de beelden van de arme stad uit ons hoofd te bannen. We stappen uit in de Cormier Plage, een hotel waar Jeannine komt voor bijzondere gelegenheden.
We kiezen iets om ’s middags te eten en installeren ons dan op het strand, we plonsen wat in de zee, halen wat slaap in enz. ’s Middags eten we lekker, doen een kleine siësta om daarna goed bijgekleurd deze feestdag af te sluiten. Katrijn zit deze keer in de laadbak, het drukke verkeer te bekijken. We stoppen op een aantal plaatsen waar Jeannine nog inkopen moet doen, ook bij de bakker om de bestelde lekkere taart voor Carmelle op te halen. Rond half drie begint onze autotocht dan naar Akil Samdi met al vrij snel een enorme regenbui. In de laadbak schuilen we onder een blauw regenzeil, wat voor heel wat hilariteit zorgt.
Laura haalt intussen wat slaap in, en sterkt wat aan in de gloednieuwe Nissan. De temperatuur eist haar tol! Na wat druivensuiker en een dafalgan, gaat het al iets beter…
’s Avonds zingen we nog voor Carmelle, eten we taart en kruipen we allemaal vroeg in ons bed!

Kerkbezoek en voetbal op 18 juli
Om 7u ’s morgens luidt de eerste klok: het sein dat de mis binnen een uur begint. Om 8u staan we klaar om te vertrekken. Alle kinderen in de kerk hebben hun mooiste kleertjes aan. Er wordt gezongen en gebeden.
Spijtig genoeg kan Laura er niet bijzijn: ze heeft lichte koorts en blijft best een beetje in haar bed liggen om terug helemaal fit te zijn voor de naderende reis naar Port-au-Prince.
Ondertussen zijn we hier al twee weekjes. We beginnen de warmte gewoon te worden, het Creools beginnen we te verstaan, de muggenbeten weten we te verzorgen. Dinsdag vertrekken we dan naar Port-au-Prince met een bang hartje maar we kijken er enorm naar uit om de diep geteisterde stad en de mensen die Jeannine daar wilt ontmoeten te bezoeken.