De laatste dagen hebben we nog een aantal bijzondere zaken mogen meemaken.
Woensdag 28 juli trekken we naar de markt in Opèch, de grootste markt hier in de streek. We rijden met de auto van Jeannine. Ze gaat inkopen doen, vooral fruit. Wijzelf lopen wat rond op de markt en trekken onze ogen open. Alle vrouwen en mannen verkopen werkelijk alles wat maar kan ingebeeld. Veel fruit, rijst, suiker, kleren, medicijnen, enz. Iedereen roept om zijn waren verkocht te krijgen wat voor heel wat lawaai zorgt.
Alle kraampjes staan enorm dicht bij elkaar, we lopen op een rijtje achter elkaar om overal goed te kunnen passeren. Kraampjes bestaan soms gewoon uit een kruiwagen met tandpasta en shampoo in, een doek op de grond waar fruit of snoepjes tentoon liggen of een grote rieten mand vol rijst of suiker. Langs de kant is de parking: deze is echter niet voor auto’s, maar staat vol met ezels en paarden – een grappig zicht. Haïtianen zijn commersanten : ze kopen in om zelf verder te verkopen. Op woensdag komen ze dus van einde en ver. We komen bijvoorbeeld Marie-Jo tegen, onze buurvrouw. Zij heeft in Akil Samdi een klein winkeltje en doet op de markt van Opèch haar inkopen. Andere verkopers op de markt van Opèch hebben dan weer hun verkoopswaren aangekocht op de markt in Wanament.
Donderdag rijden we naar Cap Haitien. We denken al een beetje aan het thuisfront en kopen souveniertjes.
Vrijdag bezoeken we het fort van Fort Liberté, de provinciehoofdstad. Dit was dinsdag weggevallen omwille van de bevalling. Daar aangekomen, konden we onze ogen niet geloven. Het is werkelijk een prachtig plaatje! Een idyllisch plekje midden in Haïti. De zon, de restanten van het fort, de zee, de bootjes, de bergen er rond… Prachtig om te zien. Wij als westerlingen, verstaan het niet altijd goed waarom er daar geen toerisme komt, misschien iets waar we ons hoofd nog tevergeefs over zouden breken…
In de namiddag zijn er de ondertussen reeds gebruikelijke regenvlagen. Zo hard zelfs dat “de rivier naar beneden kwam”: een uitspraak die de voorbije weken al een aantal keer was gevallen, maar waar we ons niet direct iets bij konden voorstellen. Jeannine stelde voor dat we samen met Venel eens tot aan het spektakel konden rijden. We zijn enorm benieuwd! Wat we zien, tast werkelijk alle verbeelding. Een sterk stromende rivier die meer dan de weg inpalmt. Akil Samdi is tijdelijk volledig afgesloten van Opèch. Ongelooflijk… Zeker wanneer je beseft dat we hier al een aantal keren met gemak zijn doorgereden.
We genieten nog van onze laatste volledige dag hier in Haïti: morgen vertrekken we reeds naar de Dominicaanse Republiek. Op het einde van onze reis zijn we er ons bewust van geworden dat we heel wat ervaringen rijker zijn! We beseffen echter dat nog niet alles volledig is doorgedrongen en dat – wanneer we terug in België zijn – nog veel zaken verder gaan doordringen. Haïti, een land van vele contrasten…
Op het einde van de reis zouden we graag enkele mensen bedanken.
In de eerste plaats bedanken we Jeannine! We hebben hier een enorme mooie maand beleefd en dat is zeker mede dankzij haar ontvangst! We vergeten daarbij ook niet Nelson, Jetro en Charline. We hebben ons echt geamuseerd met hen en zo op een speelse manier kennis gemaakt met Haïti. We willen ook Carmelle bedanken, de rechterhand van Jeannine. Zij was er altijd voor ons. We hebben veel gelachen met haar en veel gepraat over Haïti. Ze heeft ons heel wat woordjes Creools geleerd. Leonne mogen we zeker niet vergeten: zij is een enorme goede kokkin. We keken altijd uit naar het lekkere eten! Boss Reynold en Venel zijn enorm goede chauffeurs die ons overal naar toe reden: dank je wel! Junel willen we graag bedanken voor de leute en het plezier dat we met hem hebben gehad! Onze was is in die vier weken ook altijd heel goed gedaan: daarvoor een dikke dank je wel aan de wasvrouwen. Daarnaast willen we ook Arlette en Eloude bedanken: zij doen hier de afwas en kuisen een beetje. We zijn ook blij dat we een aantal coachen hebben leren kennen – ook al ligt het onderwijsproject eventjes stil in de zomermaanden, zoals Veronique, Prise, Jhon, Anouze….
Meer in het algemeen hebben we veel gehad aan alle Haïtianen die we tijdens ons verblijf hier hebben mogen ontmoeten. Zij hebben ons meer leren omgaan met de cultuur en het creools, met de gewoontes en gebruiken in Haïti. Wij denken in het bijzonder bijvoorbeeld aan de ouders van Violine en Violane, aan John en René, James, de toeschouwers bij de voetbal,…
Bovendien willen we ook onze medereizigers bedanken. Kelvin voor de extra explicaties en de vertalingen. “De bende van zes” Tiny, Pieter, Joke, Vincent, Wim en Christine voor de zotte avonturen.
Ten slotte willen we graag dank je wel zeggen aan al onze lezers, in het bijzonder onze familie die ons geholpen heeft om deze reis (en de voorbereidingen) te kunnen maken.
DANK JE WEL ALLEMAAL!
