Vandaag onze 3de vrijdag in Akil Samdi. Niet naar de markt, geen voetbal, nee. Op het programma staat een echt voodoo-feest in Plaine du Nord. We moeten opnieuw om 5u opstaan, om voor de grootste hitte ter plaatse te zijn. Omdat Jeannine de 2de auto nodig had om inkopen te doen in Wanament, kruipen we met 13 in één auto: voor de Haïtianen een makkie, voor ons al heel wat puzzelwerk. Na een gezellige rit van twee uur komen we aan in Plaine du Nord. Vanuit de laadbak kunnen we al verschillende geluiden, geuren en beelden opvangen. Er heerst een enorme drukte. Mensen verkopen allerhande materiaal op de markt. Ze prijzen al roepend hun waren aan. Afval ligt hier en daar verspreid, oppassen dus waar we moeten lopen… kortom, we weten niet waar eerst te kijken. We parkeren de auto op een privé terrein en gaan het festival tegemoet. We vragen ons af wat we allemaal mogen verwachten bij deze voodoo ceremonies. Wat zullen we zien? Wat zullen we horen? Welke sfeer zal er hangen? Gisteren vertelde Jeannine ons namelijk dat we niet te veel sereens mochten verwachten. Ze vond zelfs dat het festival soms een luguber trekje had, dus we waren enorm benieuwd.
Vrij snel zien we een stier staan met een Haïtiaanse vlag om zich heen waarrond een groepje mensen zich verenigd heeft. Hier zal een rituele slachting plaatsvinden. Jammer genoeg willen ze niet beginnen, indien we niet betalen. We besluiten om verder te gaan, want dit zullen we zeker nog zien. We wandelen langs verschillende marktjes, kraampjes en verkopers. Allemaal dicht op elkaar en iedereen wil zijn materiaal verkocht krijgen. Mensen spreken ons aan om te kijken, te kopen,… Kinderen zien ons, “blan’s”, en beginnen te bedelen en langs alle kanten horen we muziek.
Plots komt er met veel tamtam een ministoet voorbij: dansende en zingende mensen met wierrookstokken. Op het einde van de stoet loopt een voodoopriesteres.
We zetten ons bezoek verder en horen een mannenstem luid zingen. Verschillende vrouwen die gekleed zijn in dezelfde pelgrimskledij, beantwoorden zijn gezang. Een aantal mannen begeleiden het gezang met sambaballen. Een man met twee flessen rum in zijn handen danst mee. Deze mensen hebben duidelijk al gedronken. De stier krijgt een stok wierrook achter de oren en druppels water over zijn hoofd. Dit heeft te maken met de ziel van stier. De leidende zanger gaat verder met de ceremonie.
Een beetje later mogen we getuige zijn van nog een aantal rituele slachtingen. Het ene dier wordt in stukken gekapt, het andere ontveld, en het 3de is enkel nog maar onthoofd. Hier is de ceremonie en het ritueel al voorbij, maar toch staan er nog tientallen mensen te kijken, muziek te maken en te dansen.
Een eind verder in de straat is een groot bassin vol rivier/riool water. Enkele vrouwen en mannen zitten in het water om zich te baden, te bidden, te dansen of te zingen. Ook zij zijn niet meer nuchter. Er drijft een schaal met kaarsen op het water, één mevrouw houdt zelfs kaarsen in haar handen, in haar mond en in het haar. Al deze rituelen dienen ervoor om de geesten, de loa’s, gunstig te stellen.
We nemen even een pauze om te bekomen van de hitte in de kerk van Saint Jacques. Kelvin vertelde ons dat elke voodoofiguur verbonden is met een katholieke heilige. Historisch mochten de slaven geen voodoo beoefenen, dus camouflage was de oplossing. Aan de kerk komen veel kinderen en ook oudere mensen naar ons toe om geld te vragen.
We trekken nog eventjes verder langs de verschillende kraampjes en Kelvin koopt een aantal typische voodoo-elementen. Op sommige momenten hebben we het gevoel ogen te kort te komen! Het is ondertussen middag geworden en een eerste hongertje steekt de kop op. Er is wat hoofdpijn bij door zolang in de zon te lopen. Dus we beslissen naar Cap Haitien door te rijden en genieten daar van een heerlijk middagmaal. Onze magen zijn gevuld, de blazen geleegd en iedereen is moe. Hoog tijd om de rit naar huis aan te vatten. We kruipen dit keer met acht in de laadbak: een nieuw record! Hoewel het krap en zeer warm is, genieten we van de buitenlucht en het uitzicht. We zingen liedjes en genieten van de sfeer! Plots: regen! We kruipen met z’n allen onder het blauwe zeil en horen het waaien en regenen, maar we blijven optimistisch! Al goed nat, blijven we zingen en lachen. We bedenken allerhande teksten op het lied “Ik wens je vrede van God”. Op het einde van de rit bedanken we de chauffeur met “Venel est un bon chauffeur!” en genieten nog na van een rustige avond: wat een dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten