Vandaag roept onze wekker ons weer vroeg uit onze bedjes. Er zou aan de weg gewerkt worden tussen Akil Samdi en de verharde weg richting Wanament – de Wout Pewalt. En dat is nodig, want wanneer het te veel regent, wordt Akil Samdi afgesloten van de stad en kan ook Jeannine niet weg van het domein. Ze had verteld dat alle werkmensen tegen 6u ’s ochtends zouden verzamelen aan de poort. Dus tegen 6u staan we paraat met onze fototoestellen, maar tevergeefs: er is nog niet veel volk te bespeuren. We besluiten dan maar eerst te ontbijten en daarna nog eens te gaan kijken. Junel komt ons al halen ondertussen: we moeten dringend komen met het grote fototoestel! Wanneer we buiten komen, horen we ineens al heel wat meer rumoer! Aan de poort is het een lichte chaos geworden op die korte tijd!
De mannen verzamelen aan de poort, de vrouwen staan aan de kant van de weg. Vier grote vrachtwagens staan al klaar om te vertrekken. Jeannine roept namen af van de vrouwen. Na een ‘present’, mogen ze de truck op. Je ziet aan hun gezichten dat ze allemaal willen werken. Bij de mannen verloopt het heel wat minder chaotisch dan bij de vrouwen. Zij staan rustig te wachten. En wachten is iets dat de Haïtianen goed kennen…
Ze staan al klaar met hun manchetten en voorhamers. Na een tijd, is iedereen verdeeld over de verschillende trucks. Polo, Veronique, Pidem, Prise en Anouse (coachen van TSL) staan ook hun mannetje en zorgen dat de boel niet in het honderd loopt. De werklieden vertrekken. Eigenlijk waren er veel te veel vrouwen en mannen komen opdagen, maar Jeannine stelde ze allemaal te werk.
We eten nog een stuk fruit, sommigen ontbijten nog, drinken wat en met z’n allen stappen we in de laadbak om op weg te gaan. We rijden langs de werken en ondertussen kan Jeannine een beetje controleren – wat soms wel nodig is. De vrouwen dragen stenen aan. Op grote hopen werden die langs de weg al opgestapeld. De mannen leggen de stenen goed in de putten en kloppen die aan. Een zwaar werk in de hitte van de stralende zon! Langs de weg staan al enkele kleine restaurantjes om de werklieden van eten te voorzien.
We zien de camions heen en weer rijden om stenen op te halen. Het werk gaat goed vooruit , iedereen doet goed zijn best! Jetro is ook in zijn nopjes: hij rijdt de hele tijd mee met de camion en helpt met stenen aanbrengen. Op een bepaald moment zien we ook dat er voor ons een camion in panne staat. Al de vrouwen zitten op de grond. We nemen een kijkje en blijkbaar was het wiel gewoon van de camion geschoven! De manier waarop ze dat proberen te maken, zonder technici, zonder garage in de buurt, is gewoon magnifiek! Ze hebben geleerd zichzelf te behelpen en die band zal er terug opkomen! “Dat is echt Haïti”, zegt Jeannine ons…
We keren terug naar huis en brengen nog een bezoekje aan Violine en Violane. De papa was ondertussen mee aan het werk en hij vertelde dat Violine haar eerste nacht thuis goed had geslapen. Nadat we terug thuis zijn, is het bijna tijd om de werklieden uit te betalen. Wat een gedoe. Jeannine installeert een tafel aan de poort en neemt een doos vol Haïtiaanse gourdes. Het is eerst de beurt aan de mannen. Polo roept naam per naam af en de mannen komen naar voor. Ze ontvangen het geld van Jetro – die zo fier is als een gieter – en keren blij terug naar huis. Voor de vrouwen hetzelfde systeem, alleen worden eerst de vrouwen met kaartjes gevraagd en dan pas de vrouwen die op de lijst stonden. Met deze werken zwengelt TSL de economie in Akil Samdi flink aan. Mensen kunnen wat meer sparen, hebben wat meer geld om hun huisje bijvoorbeeld te bouwen, schulden worden afbetaald, enz. Vanaf het begin van de werken, cirkelt er steeds meer geld rond in Akil Samdi, wat de plaatselijke economie enorm ten goede komt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten