Onze 3de en laatste volledige zondag in Akil Samdi. We willen er volop van genieten en nemen dus alles mee wat we nog kunnen doen hier in Haïti. Omdat Laura vorige zondag ziek was, besluiten we om deze ochtend opnieuw vroeg op te staan en naar de kerk te gaan. Junel, Pieter en Tiny gaan mee, de rest geniet van het uitslapen en een uitgebreid ontbijt.
Om 8u vertrekken we naar de kerk, die in het midden van het dorpsplein staat, op wandelafstand van Ti Soley leve.
Alle mensen hebben hun mooiste kleren aan, hun haren mooi opgestoken. De kinderen van het dorp zien er fantastisch uit. Nu we al in een aantal huizen zijn binnen geweest in het dorp, vragen we ons soms af hoe en waar ze deze kleren bewaren… We kiezen een plekje achteraan in de kerk en voelen al snel de vele blikken naar ons gericht. De “blanjo” in de kerk!
Er wordt veel gezongen, gelezen, maar ook gepreekt. Het is tijd voor de offerande. Tiny en Katrijn gaan naar voor om een beetje geld in de houten kistjes te steken. Op die moment voelt Laura zich plots onwel worden. Een goede druivensuiker en zittende de dienst meevolgen helpt niet (de mensen staan namelijk veel recht tijdens de mis). Ze legt een hand op de knie van Pieter en die ondersteunt haar naar buiten, maar plots valt ze door de knieën. Vele Haïtianen willen ter hulp schieten, komen kijken, … Junel belt naar Venel (onze chauffeur) voor hulp, er wordt water op haar gegooid. Gelukkig komt ze snel bij en kan ze terug naar het terrein van Ti Soley leve.
Daar aangekomen zijn de ouders van Violine en Violane op bezoek. Ze willen hun kleine engeltje nog eens zien. Jeannine merkte de laatste twee dagen al op dat de tijd gekomen is voor Violine om naar huis te gaan. Dit is belangrijk voor de band met de mama en haar tweelingzusje. Onze taak om het kindje gewicht te laten winnen zit er op. “Oost west, thuis best”. Hoe moeilijk het voor ons ook lijkt om haar “los te laten”… We proberen Violine te laten drinken van de moederborst om te kijken hoe ze daar op reageert. Onmiddellijk drinkt ze van de moedermelk en geniet van het momentje samen met haar mama. De hereniging kan nu echt! Jeannine geeft nog de laatste uitleg over flessenvoeding en geeft nog wat verzorgingsproducten mee voor het jonge gezinnetje.
Een half uurtje later brengen we haar naar huis. Ze is ongeveer even groot, even zwaar als Violane,… Katrijn en ik zien het zeker zitten om dit gezin in de toekomst nog verder te helpen met de opbrengst van onze Haiti-avond! Ze zouden namelijk in de nabije toekomst graag verhuizen naar een huisje waar de kleine meisjes goed kunnen opgroeien. Onze centjes hebben dus al voor een deel een goede plaats gevonden.
Om 11u komen we terug thuis aan en is het tijd voor een piratenspel voor Jetro, Charline en Nelson. Samen met de kinderen verkleden we ons in piraten en beginnen we ons spel. De kinderen moeten aan de hand van een schatkaart (platte grond van terrein) een aantal opdrachten uitvoeren, om dan een schat (cadeautjes van Jeannine’s familie) te vinden. De kinderen amuseren zich met de opdrachten en zijn enorm blij met hun cadeautjes: al snel hadden ze de schat gevonden.
Hoewel het al een drukke zondag was, is de actie nog lang niet voorbij!
Na een gezellige aperitief met Rumpunch en een heerlijk maal (frietjes!) genieten we van een rustpauze. Om 15u zou er een heuse voetbalwedstrijd plaatsvinden tussen Ti Soley Leve en een andere equipe. Het uur werd al snel veranderd naar 16u aangezien het te warm was. Ook de Belgen waren in de ploeg vertegenwoordigd: Tiny, Pieter, Wim en Vincent trekken ook een mooi voetbalpak aan. De voorbereidingen worden verder getroffen, de truitjes gepast, de benen gemasseerd en niet te vergeten: de voetbal wordt gezocht. Dat op zich is al een hele karwei! Op het voetbalplein waren heel wat toeschouwers en supporters, zeker een 100tal! Dit is duidelijk hét evenement van de dag! Jammer genoeg bezwijken er al snel enkelen door de hitte. Junel en Venel doen ook mee.. We stonden in voor het supporteren. Samen met Charline, Linieze, René, Joke, Christine en nog vele andere aanhangers van TSL roepen we een leuke spreuk die de spelers motiveert: “Ti Soley leve… Olé olé olé” Jammer genoeg staan we bij de half time al 1-0 achter… Deze uitslag verandert niet meer, maar af en toe is er nog een spannende dreiging
‘s Avonds na het avondeten (met olielampjes, echt gezellig!) besluiten Katrijn en ik om nog een nachtelijke plons te maken in het zwembad. Het is vanavond volle maan! Heerlijk: zwemmen in het licht van “la lune”. Een echt genotsmomentje waar we later nog met veel plezier aan zullen terugdenken.
Ondertussen is het al 21u. Nog een korte babbel met de groep en dan is het alweer bedtijd, want maandag is het vroeg opstaan om 5u 30 voor de wegenwerken.
Een heel ander ritme dan thuis dus, maar tegen dat we het gewend zijn, moeten we bijna terug naar huis!
Passé Bon Nwit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten