Na een korte nacht staan we op om richting de Citadel te vertrekken. Het is nog donker buiten, maar de Haïtianen zijn al op weg richting hun akkers. Vaak moeten ze lange afstanden afleggen om er te geraken. Op het moment dat ze dan op hun werk aan komen is het nog fris en kunnen ze goed werken. Na twee uur rijden komen we aan in Milo. We rijden tot aan de 2de parking om vanaf daar nog een kleine wandeling van 20min te maken naar boven waar de Citadel in de zon pronkt. Wanneer we uit de auto stappen, komen een aantal vrouwen naar ons toe en proberen allerlei kettingen, beeldjes, … te verkopen, ze zijn zelfs een beetje opdringerig. Ook een aantal jongens trachten hun paardjes voor een rit aan te bieden. Junel en Kelvin weren hen af van ons. Één paardje houden we bij ons aangezien Katrijn op de rug van een paardje naar boven gaat. Het is 7u in de ochtend maar de zon geeft al enorm veel warmte. De stappers zien al een beetje af en komen bezweet boven toe. Onze gids Celesten geeft al wat uitleg. De omgeving is echt prachtig: veel groen en bergen. Helemaal boven op de top aangekomen, waar de Citadel staat, nemen we eerst een pauze. Een paar minuten later gaan we naar binnen. De gids leidt ons volledig rond in het hele optrek. Het is echt groot en naar het schijnt nooit gebruikt geweest waarvoor het is gebouwd. We zijn er helemaal alleen waardoor het er nog heel rustig is. Na een zeer uitgebreide rondleiding, dalen we terug, deze keer Laura op het paardje. Op de tweede parking terug aangekomen, komen alle vrouwen weer op ons af. Een verfrissing was welkom: verse kokosnoten werden bovengehaald. Wanneer de bovenkant er werd afgekapt, konden we verse kokosmelk drinken: dat was enorm lekker. Nadat alle melk er uit is, wordt de kokosnoot open gekapt en kan het vruchtvlees opgegeten worden. We verschieten wel een beetje: de smaak is compleet anders als we verwacht hadden!
We dalen nog een beetje verder af met de auto, waarna we nog een rondleiding krijgen in de restanten van het paleis van koning Henri Christophe. Wanneer we na een hobbelige rit terug thuis zijn, vallen we bijna in slaap! ’s Avonds na een lekkere rumpunch die Junel voor ons had gemaakt, besluiten we al snel om te gaan slapen. Violine slaapt vannacht in onze kamer. Twee keer die nacht wordt ze wakker voor haar flesje melk, maar we hebben het er zeker voor over!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten