Port-au-Prince

Een half jaar na de aardbeving in januari vertrokken wij dinsdag om 6u ’s morgens van Akil Samdi naar Port-au-Prince. We waren nieuwsgierig, maar hadden ook wel een bang hartje naar de indrukken die we zouden opdoen. De autorit was lang en hobbelig en we werden er ons nogmaals van bewust dat Haïti een land van contrasten is. In de prachtige natuur langs de oceaan staan gammele huisjes bij elkaar, in kleine kraampjes proberen mannen en vrouwen wat goederen te verkopen: gebakken bananen, kleren, verse papaya’s, mango’s, enz. In Gonaïve is nog steeds de ravage te zien van de overstroming 3 jaar geleden, stukken van de asfaltweg zijn compleet verdwenen.

Rond 15u stoppen we even aan een hotel voor een maaltijd die ons opnieuw kracht moet geven om het laatste eindje naar Port-au-Prince af te werken. Wanneer we Port-au-Prince naderen, zien we op de berg reeds één van de zovele tentenkampen. Jeannine vertelde dat op een ziltig terrein Titayen -een eind van de stad weg - veel slachtoffers van de aardbeving begraven liggen, wat ons een akelig gevoel gaf wanneer we er langs moesten rijden. Aangekomen in het hotel konden we nog eventjes uitrusten en op krachten komen. De volgende ochtend moesten we namelijk vroeg opstaan om het drukke verkeer in de hoofdstad een beetje voor te zijn.

Wanneer we om 5u opstonden, werd het al duidelijk dat het een druk dagje ging worden. We hadden geen stromend water, ontbijt was niet voorzien en Pontien (een medewerker van TSL in Port-au-Prince) zei tegen Jeannine dat er donderdag stakingen zouden zijn waardoor we niet in de stad konden circuleren. Meteen werd ons hele programma door elkaar gehaspeld en besloten we om enkel het hoogstnodige te doen en in de namiddag nog terug naar Akil Samdi te vertrekken.

Om 6u begon ons bezoek aan de stad. Vanuit de auto werden we reeds geconfronteerd met beelden die ons al diep raakten. Vooreerst bezochten we de familie Bazar. De moeder heeft zeven jaar geleden twee kinderen ter adoptie afgestaan, waarvan één kindje, Hannah, in Hamme verblijft. De familie Bazar woonde in de Cite Soleil en is ook getroffen door de aardbeving. Ze verblijft momenteel in een tentenkamp. Het bezoek aan dat tentenkamp heeft ons gechoqueerd: kleine tenten, dicht bij elkaar, van maar 3m op 3 op een zeer modderige ondergrond waar het hele gezin moet samenwonen! Ondanks de moeilijke situatie was de familie Bazar zeer blij ons te ontmoeten. De dankbaarheid was van de gezichten af te lezen. De zusjes hadden allebei hun mooie uniform aan en vertrokken naar school – een enorm contrast met de vuile, arme tentjes..
Daarna bezochten we nog een meisje van wie het onderbeen geamputeerd werd. Jeannine probeert voor haar de “weg” naar een prothese iets sneller te laten verlopen.
Terwijl we met de auto in de stad circuleerden, konden we vatten wat de aardbeving te weeg heeft gebracht. Huizen met scheuren, huizen volledig in elkaar gezakt. Zelf een aantal mensen die opnieuw in deze ingestorte woningen proberen leven. De indrukken die we opdeden, vinden we moeilijk om in woorden te omschrijven.

Na een brunch – we hadden namelijk nog niet ontbeten en rammelden van de honger – en nadat we het halfingestorte paleis hadden gezien, keerden we naar het hotel terug. In de namiddag vatten we dan onze lange tocht naar huis aan, waar rond 23u in het centrum nog een spaghetti op ons stond te wachten. Daarna kwam de welverdiende rust.