kennismaking met akil samdi

Onze 4^de dag in Akil Samdi, begint met een stralende zon in onze kamer. We zijn al vroeg wakker, want of we nu willen of niet, het is in ons hoofd toch nog altijd een beetje Belgische tijd. Na alweer een gevarieerd en lekker ontbijt met vers fruit en lekker Haïtiaans brood, smeren we onze bleke armpjes in met zonnecrème en mousquito. We nemen plaats achteraan in de terreinwagen van Jeannine. Al wiebelend verlaten we het domein van Ti Solèy Leve en rijden we het centrum van het dorp in. We rijden naar het huis van de mama van Violine en zien haar tweelingzusje Viola. Voor het eerst komen we binnen in een Haïtiaanse woning, zeg maar een gammel huis. Een heleboel kindjes komen kijken wat er gebeurt. We mogen Viola in onze armen nemen en beseffen dan pas goed hoeveel achterstand in gewicht de kleine Violine nog heeft. Maar Violine sterkt zienderogen aan, het is ongelooflijk! Op de terugweg wordt Jeannine nog twee maal tegengehouden. We beluisteren het verhaal van een gehandicapte papa met twee kinderen en hun blinde grootvader. Ook een bezorgde buurvrouw spreekt Jeannine aan. Haar dochter is drie jaar en duidelijk meervoudig gehandicapt… Het is de vrouw haar vierde kind. Door haar zorg voor dit kind, kan zij niet meer op de akker werken, waardoor het economisch moeilijk is voor haar… Vanuit onze studie-ervaring mogen we met Jeannine meedenken wat eventueel als therapie voor dit kindje mogelijk is. Jeannine kijkt onmiddellijk wat het meisje al kan en wat nog niet. Ze test de reflexen met wat ze voor handen heeft. Kan het kind horen? Zien? Simpel: een autosleutel doet wonderen. In België zou voor dit kind opvang kunnen voorzien worden, extra hulpmiddelen, maar hier jammer genoeg nog niet. In ieder geval zullen we er de komende weken zeker nog langs gaan om de moeder enkele eenvoudige therapieoefeningen aan te leren.

Na een plons in het zwembad, maken we samen met Kelvin verder kennis met Akil Samdi. Hij leidt ons via een paar straten doorheen het hele dorp, kinderen lachen en roepen ‘Bonjou Blanko’, wij als blanken zijn net als een attractie voor hen. Wanneer een Haïtiaan ons “blan” noemt duidt dit echter niet op onze kleur want het woord betekent voor hen “ vreemdeling, bezoeker”. Al de huisjes langs de onverharde wegen, hebben elk hun eigen verhaal. Kelvin vertelt ons heel wat, maar vele verhalen zullen nog aangroeien gedurende onze maand hier. Onze tocht eindigt bij het voetbalveld, waar Junel ( oudste pleegzoon in TSL), Jetro en Nelson samen met heel wat andere jongen aan het voetballen zijn.

In het weekend vertrekt Jeannine naar Puerto Plata om de andere zes bezoekers op te halen.

Jeannine wil nu echt het internet in orde krijgen en heeft afgesproken met de technicus dat hij de modem en de antenneradio komt ophalen voor een grondig nazicht en aanpassing. Hopelijk krijgt hij alles klaar halfweg volgende week en kunnen we dan weer verder contact houden via onze blog want intussen wacht ons een goed gevuld inleefprogramma.